یکی از آرزوهای بچگیم این بود که موهام یه روز مث موهای دوستم که خیلی بلند بود، بلند بشه. آخه مامانم نمیذاشت موهام بلند بشه. میگفت نمیتونم مرتب نگهشون دارم. اصلا بچه بودم خیلی ژولیده بودم. توی اکثر عکسام هم این موضوع مشهوده. اوایل هم که دانشجو شده بودم اصلا توی این وادی هایی که اکثرا دخترا هستن نبودم! توی دنیای خودم سیر میکردم. دوستام گاهی اوقات با آینه توی بغلشون خوابشون میبره. الان یکم اومدم توی خط! بازم آخر روز که میشه خیلی دیدنی میشم!

امشب توی مسجد دانشگاه، امام جمعه شهر رو آورده بودن که سخنرانی کنن. داشت از خاطرات آیت الله بهجت صحبت میکرد! آدم دلش میسوزه...

با هر چه عشق، نام تو را می توان نوشت

با هر چه رود، راه تو را می توان سرود

بیم از حصار نیست که هر قفل کهنه را

با دستهای روشن تو می توان گشود!

-دکتر شریعتی-

امشب، توی شب شعر یه عالمه برگ پاییزی ریخته بودیم پای منبرمون. خیلی خوشگل شده بود.

خیلی خوبه که هر کسی برای حداقل 10 سال آینده اش یه برنامه کلی داشته باشه. چند روز پیش دوستم داشت سعی میکرد راضیم کنه با هم یه مقاله بنویسیم که بهش گفتم "در راستای اهدافم نیست". تعجب کرده بود آخه خیلی به مقاله خوانی علاقه داشتم. هنوز هم به روز بودن رو دوست دارم اما وقت تلف کردنو نه! من اصلا مردِ (!) کارهای کم تحرکانه و یکنواخت نیستم! مثلا دلم میخواد معلم بچه های اول دبستان بشم! خیلی دوس دارم بهشون بگم میتونن یک دقیقه از ته دل جیغ بکشن :دی

قبلا فکر میکردم تاثیر پذیر بودن کلا ضعف محسوب میشه. اما الان بنظرم خیلی هم بد نیست. یعنی دقیقا به شرایط بستگی داره. گاهی خیلی هم خوبه و مث تلنگر می مونه.

آخر هفته ها که میام خونه، احساس آچار فرانسه بودن میکنم. انقدر که همه باهام کار دارن. اصلا نمی تونم یک کلمه درس بخونم!

انّه علیمٌ به ذات الصّدور...

در هیچ کجای جهان

برای عبور از خیابان نمی ایستد

اول به سمت چپ نگاه نمی کند

تا وسط خیابان نمی پرد

و دوباره نمی ایستد

و بعد به سمت راست نگاه نمی کند

هیچ پرنده ای!

تو

اینگونه بی درنگ

از دلم گذشتی!

وقتی کسی ایده ها و نظراتم رو جدی نمیگیره و بعدش میفهمه که اشتباه کرده یا خیلی کم دلم براش میسوزه یا اینکه اصلا دلسوزیم رو بروز نمیدم. بالاخره یکم نامهربونی هم لازمه! تازه به نظرم آدمای زیادی مهربون یه جای کارشون ایراد داره. مثلا این ترم توی آزمایشگاه فیزیک یه هم دانشگاهی دارم که به نظر خیلی آدم مهربون و باگذشتی میاد و خیلی هم غیر طبیعی مهربونه. توی یکی از موقعیتایی که انتظار داشتم حداقل یکم ناراحت بشه و اخم کنه، خیلی خونسرد و جنتلمندانه (اما غیرطبیعی و باور نکردنی) برخورد کرد. این رفتارها اصلا به دل نشستنی نیست! (حداقل برای من!)

شبیه مردمان همان سرزمین می بارند

ما هرگز رو در روی دریا

با دریا سخن نگفته ایم

ما باید برگردیم

چه کرده های از یاد رفته ی راهها را مرور کنیم

پلها، منزلها، واژه ها، ویرانه ها را مرور کنیم

ببینیم چند کلمه کم آورده ایم

چند چراغ شکسته

خاطره ی کدام علاقه را در خانه جا نهاده ایم

هی روزگار غریب

اصلا این احتمال را هم نمی دهیم

که گاه ممکن است یک اشتباه درست

تا کجا از یک درست بی اشتباه کاملتر باشد

-سید علی صالحی-

سه شنبه امتحان دارم اما حس درس خوندن ندارم! کاش ربات بودیم و میتونستیم درسای حفظی رو کپی کنیم تو حافظمون! خیلی خوش میگذشتا...

هروقت تصویر طواف دور کعبه رو میبینم یاد کهکشان و چرخشش میفتم!

چتر نمی خواهد این هوا

تو را می خواهد...

-رضا کاظمی-

بخند ابراهیم! بخند!

این هم اسماعیلت

خدا شوخی های بزرگ می کند!

من درد تو را ز دست آسان ندهم

دل بر نکنم ز دوست تا جان ندهم

از دوست به یادگار دارم دردی

کان درد به صدهزار درمان ندهم

-مولانا-

گنجشکهای حیاط خوابگاهمون فکر میکنن تراس ما رستورانه. هر صبح که دیرم میشه و وقت نمیکنم براشون غذا بریزم، همینطوری چند تاییشون میان میشنن لبه تراس. شایدم اصلا ربطی به غذا ریختن من نداشته باشه و بی دلیل میان، اما من همش فکر میکنم الان منتظرن! دوستام هم هر وقت این صحنه رو میبینن میگن "بدو بچه هات اومدن!"

یکی از هم دانشگاهیام خیلی حافظ خونه. انگار حافظ بنده خدا رو جویده! دیوان حافظ دستم بود. ازم گرفت و یکی از غزلیاتش رو آورد گفت اگه بتونم بی نقص بخونمش جایزه دارم. اتفاقا هم اون غزل رو زیاد خوندم و هم خیلی دوسش دارم. اما دلم نیومد درست بخونمش! سمن بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند/ پری رویان قرار از دل چو بستیزند بستانند...

هزار جهد بکردم که سر عشق بپوشم

نبود بر سر آتش میسرم که نجوشم

مرا به هیچ بدادی و من هنوز بر آنم

که از وجود تو مویی به عالمی نفروشم