دی میشد و گفتم صنما! عهد به جای آر

گفتا غلطی خواجه، در این عهد وفا نیست...

مقایسه هم فرآیند جالبیه. برای مقایسه کردن نیاز به شاخص داریم. لازمه که حتما مدلسازی کنیم و از بهینه بودن معیار ارزیابی مطمئن بشیم. اما معمولا هیچ کس سعی نمیکنه قبل از هر مقایسه ای یه شاخص خوب و حتی بهترین شاخص موجود را انتخاب کنه. بلکه به نزدکیترین شاخص (یعنی خودش) متوسل میشه و همه عالم و آدم رو با خودش می سنجه! اصلا هم فکر نمیکنه چقدر به حد ایده آل نزدیکه! جالبناکه!

ظهر نیم ساعت خوابیدم، فقط خواب ماشین حساب و e^x و انتگرال و کران بالا و... دیدم! چرا از انتگرال بدم میاد!؟ خیلی مزخرفه!

راستی! آدرس وبلاگتون رو بذارید! عذاب وجدان میگیرم کامنتتون بی جواب می مونه...

روی دیوار چوب خط کشیدم و آخر هر شب یکیشونو خط میزنم. منبع انرژی منفی شدم! یه ریست روحی جانانه احتیاج دارم.

این چندمین شب است که بیدار مانده ام/ آنگونه ام که خواب قبولم نمی کند...

داشتم فکر میکردم بعد از امتحانا چیکار کنم؟ دیدم یه عالمه ایمیل دارم چک نکرده، یه عالمه کتاب دارم نخونده، یه عالمه حرف دارم نزده، یه عالمه دوست دارم ندیده، یه عالمه جا دارم نرفته، یه عالمه فیلم دارم ندیده، یه عالمه خوراکی دارم... وای! دلم میخواد یه روز یه عالمه لواشک بخورم بی اینکه نگران باشم که فشارم میاد پایین یا نه! اصلا بیاد، یا از حال برم! میفتم تو بغل مامانم دیگه... دلم براش یه ذره شده :(

چیزی بگو! بگذار تا همصحبتت باشم/ لختی حریف لحظه های غربتت باشم... (منزوی)

قدر مجموعه گل مرغ سحر داند و بس/ که نه هر کو ورقی خواند معانی دانست! (حافظ)

عمری مرا به حسرت دیدن گذاشتی

بین رسیدن و نرسیدن گذاشتی

یک آسمان پرندگی ام دادی و مرا

در تنگنای از تو پریدن گذاشتی

وقتی که آب و دانه برایم نریختی

وقتی کلید در قفس من گذاشتی
 
امروز از همیشه پشیمان تر آمدی

دنبال من بنای دویدن گذاشتی

من نیستم... نگاه کن این باغ سوخته

تاوان آتشی ست که روشن گذاشتی

گیرم هنوز تشنه حرف توام ولی

گوشی مگر برای شنیدن گذاشتی؟

آلوچه های چشم تو مثل گذشته اند

اما برای من دل چیدن گذاشتی؟

حالا برو برو که تو این نان تلخ را

در سفره ای به سادگی من گذاشتی

-مهدی فرجی-

تعداد ساعات شبانه روز که خودم بودم/ 24

الهی و ربّی! من لی غیرک اسئله کشف ضرّی و النّظر فی امری؟

انتظار دارم هربار که کار اشتباهی انجام میدم همون لحظه خدا جون یه دستی از غیب برسونه که گوشمو بپیچونه! اما نمیرسونه...

نمیدونم نسبت به بعضیا حساس میشم یا اینکه واقعا یه طوریشون هست. فکر میکنم همش دلشون میخواد منو برنجونن. هربار هم که میخوام حرفی بزنم یه حسی بهم میگه که بگذرم! چیزی تو دلش نیست. آتشفشان صبوریم!

همه استرسها و اعصاب خوردی های شب امتحان یه طرف، پسرایی که دور آدم موقع امتحان میشینن یه طرف! تیک عصبی دارن! یا پاهاشونو می لرزونن، یا نچ نچ میکنن، یا با صندلیشون تاب بازی میکنن، یا خودکارهاشونو بهم میزنن، آخر امتحانم که حوصله شون سر میره پیس پیس میکنن!

یسّرلی امری...

گفتم بدوم تا تو همه فاصله ها را

تا زودتر از واقعه گویم گله ها را

چون آینه پیش تو نشستم که ببینی

در من اثر سختترین زلزله ها را

پر نقش تر از فرش دلم بافته ای نیست

از بس که گره زد به گره حوصله ها را

...

-محمد علی بهمنی-

همینجا یه سوال پیش میاد که آیا واقعا عقل و احساس مقابل هم قرار دارن که چیزی نمیگم تا مریمی نیاد دوباره بگه "باز این حرف فلسفی زد :دی" ولی میخوام یه درس ارائه بدم با عنوان "علم در زندگی" بچه های مردم مستفیض بشن...

بازگشت به عقب و تکرار تاریخ انگار یه اتفاق جدا نشدنی از هر آدمیه! احساس امروزم اینه که مث توزیع نرمال دارم از نقطه max سرازیر میشم! البته خیلی وقته که افتادم تو سرازیری تکرار!

شبیه جعبه ای باروت هستم، شعله ای بردار

بزن آغاز کن با انفجاری داستانم را!

همه کتابای غیر درسیم رو گذاشتم تو یه کتابخونه قفل دار، قفلش کردم و کلیدشم دادم دستم مامانم. بهش سفارش اکید کردم که اگه حتی دیدی دارم خودکشی میکنم بازم کلیدشو بهم نده! مامانم خیلی مهربونه. خندید گفت که در حد نمره 10 بخونم خیلی خودمو اذیت نکنم! آخ دلم میخواد برم یکیشونو بخونم... :( کاش میشد فرصت خرید. الان واقعا احتیاج دارم روزام طولانیتر از 24 ساعت باشن... خدا جون! به وقتمون برکت بده!

از دیشب یکریز داشت برف میبارید. هوای تفرش انگار میدونه کی قراره من برگردم، همیشه روزایی که دارم برمیگردم خونه هوا حسابی برفی و بارونی میشه. حدودا 20 سانت برف نشسته بود. همه جا یه دست سفید و تمیز. وقت نکردیم یه ذره برف بازی کنیم... توی دانشگاه به دوستم گفتم که برفای یه درختو بریز روی سرم، گفت زشته! درحالیکه دانشگاه خالی خالی بود! زشت و غیر زشت جاشون عوض شده!

آسمان تو چه رنگ است امروز؟

ارغوان

احساس ضعف میکنم. یه دفعه از بالاترین نقطه سرم یخ میشه. حس بامزه ایه! صداهای عجیبی هم تو گوشم میپیچه. مث صدای پچ پچ. 

خدایا! یه وقتا احساس میکنم از فاصله خیلی دور فقط تماشام میکنی. خیلی حس بدیه؟

من کزین فاصله غارت شده چشم توام

گر به دیدار تو افتد سر و کارم چه کنم؟

نمیدونم چرا وقتی توی یه جمعی قرار می گیرم، با تمام اینکه با تمام وجودم سعی میکنم باهاشون همفکر بشم و مقابلشون قرار نگیرم، یه دفعه یه جوری میشه که انگار کائنات دست به دست هم میدن منو تنهایی میذارن جلوی یه عالمه آدم (خوار!). اینبار مقابل یه غول چراغ جادو با بچه محلاشون بودم! اینطور مواقع همه اون آدمهایی که فکر میکردم با من هم عقیده اند سکوت میکنن! همیشه فکر میکردم خیلی ترسوام، اما الان که دیدم از من ترسوتر زیاده یکم به خودم امیدوار شدم. البته اینم هست که این روزا مردم نای نفس کشیدنم ندارن چه رسد به دفاع از عقایدشون!

بعضی هام خیلی شیک اصلا عقیده ای ندارن که بخوان ازش دفاع کنن یا نه. گاهی هم اگه حرفی میزنن که رنگ و بوی عقیده ای، ارزشی، فکری ... داره یه سری جمله است که حفظ کردن به همه میگن. از خودشون که گذشت، نمی دونم به بچه هاشون میخوان چی یاد بدن؟ 

یه استاد داریم جدی جدی تا نداره، بس که بروزه! یه سری پروژک (پروژه های کوچک) داشتیم که همه رو انجام دادم و براش میل کردم، در لحظه (!) جوابمو داد که: your're the first!