حرف زدن خیلی مقوله مهمیه و در قضاوتم راجع به هر شخص به شدت تاثیر گذاره. آدمهایی که حرفهاشون رو به گزین می کنن و با دید مثبت به مسائل نگاه میکنن و کمتر گله و شکایت میکنن و حرفای خاله زنکی نمیزنن، معقولتر بنظر میان! اما نمیدونم چرا هر چی آدم پر حرف تو دنیاست با من صمیمی میشه! البته چیزهای زیادی ازشون یاد گرفتم!

واقع بینی بهترین نگرش به دنیاست. اما از تاثیرات بد خوابگاه بد بین و بی اعتماد شدنم به دیگرانه! احساس میکنم حتی در بعضی شرایط آدمهای خیلی نزدیک هم زیاد قابل اعتماد نیستن!

شعارزدگی یکی از دلایل بی اعتماد شدنمه! خیلی از آدمهای اطرافم و حتی اعضای خانواده ام درست در موقعیت هایی که باید با رفتارشون ثابت کنن چقدر به اصولشون پایند هستن، واکنشی خلاف انتظارم و البته خلاف عقایدشون ازشون سر میزنه! شاید بی رحمانه باشه اما همین رفتارها کم کم باعث میشن با کوهی از تضاد رفتاری مواجه بشم و اعتمادی که بهشون داشتم از بین بره! کی بدش میاد دلش به اطرافیانش قرص باشه؟