قبلا تصورم این بود که بالاخره یه جایی به ثبات فکری میرسم. اما الان این تصور برام بی معناست. این ثبات یعنی توقف رشد! پس اگه قراره که رشد ادامه پیدا کنه و هیچ وقت متوقف نشه، خیلی ترسناک میشه اگه نظرم راجع به موضوعات اساسی زندگیم تغییر کنه! می ترسم یه روز به عقب برگردم و از راهی که اومدم پشیمون باشم و همینطور از آدمایی که دنبال خودم کشوندمشون! اون وقت تکلیف چیه!؟!