نمیدونم کی واژه "روشنفکر" رو وارد زبان شکرپاش پارسی کرده اما بعید میدونم خودش هم به عمق این واژه پی برده باشه. با صرفه نظر از معنای مصطلحش، انگار فکر رو به چراغی تشبیه کرده که داره نورافشانی میکنه و نقطه مقابل این کلمه فقط تاریکی مطلقه و حتی واژه ای نیست که بخواد در برابرش قد علم کنه. الان دلم میخواد فیتیله فکرمو بکشم پایین و راحت بخوابم اما انگاری یه جا گیر کرده. کاش بسوزه تموم بشه. گاهی از اعماق دلم آرزو میکنم مث اون خانوم مسنی که توی سالمندان دیدمش مغزم هر روز کوچیک و کوچیکتر بشه. واقعا انرژی ندارم به هیچی فکر کنم. حتی انتخاب کلمه برای ادامه نوشتن...