آنچه یافت می نشود، آنم آرزوست!
تعزیه های تفرش خیلی قدمت دارن. معمولا هم توی یه تکیه که قدمت سیصد ساله داره برگزار میشن. برای اولین بار با دوستام رفتیم تعزیه حر که خانواده یه پسر جوون که تازگیا از دنیا رفته بانیش بودن. وقتی از پشت نرده های چوبی ِ طبقه دوم تکیه به تعزیه خوانها نگاه میکردم، احساس میکردم رفتم به 2-3 قرن پیش! چقدر همه قدیمیها و کهنه ها خوبن...

+ نوشته شده در  شنبه ۱۱ آبان ۱۳۹۲ساعت 22:58  توسط زهره  |